எழுத்தாளர் புஷ்பா தங்கதுரை

எழுத்தாளர் புஷ்பா தங்கதுரை அவர்களோட படைப்புக்களை குறைஞ்ச அளவுலதான் படிச்சிருக்கேன். ஆனா.. அவரோட எழுத்து நடை ரொம்ப புடிக்கும். அவரோட 'ஊதாப்பூ' புத்தகத்தை அவ்வப்போது வாங்கியிருக்கேன். கதைகள் 'ஒரு மாதிரியா' இருக்கும்ன்றதால அதை படிக்கறதுக்கு வீட்டுல அனுமதிக்க மாட்டாங்க. 

'ஊஞ்சல்' மாத இதழ்ல வந்த அவரோட 'எனது பீத்தல் குடை' அப்படிங்கற கட்டுரைத்தொடர் ரொம்ப பிரபலம். அதுல அவரோட எழுத்து அனுபவங்களை சுவாரஷ்யமாக எழுதியிருப்பாரு. 

'ஊஞ்சல்' மாத இதழ்ல உதவி ஆசிரியராக வேலை பாத்திட்டிருந்தப்போ, ஒருமுறை பேட்டிக்காக, நானும், நண்பர் ஸ்ரீநிவாஸ் பிரபுவும் எழுத்தாளர் புஷ்பா தங்கதுரையை அணுகினோம். வீட்டுக்கு வரச்சொன்னார். போனோம். புத்தகக் குவியலுக்கு மத்தியில உக்காந்திருந்தார். வீட்டுல எந்த பக்கம் திரும்பினாலும் புத்தகங்கள் தான். 

அதுதான் எங்களுக்கு அவரோட முதல் அறிமுகம். பாத்த மாத்திரத்திலேயே ஜாலியா பேச ஆரம்பிச்சுட்டார். எங்களுக்காக ஒரு மணிநேரம் ஒதுக்கியிருந்தார். ஆனா.. பேச்சு நீண்டு.. கிட்டத்தட்ட அரைநாள் ஓடுடிடுச்சு. ஜோதிடம் சம்பந்தமாக.. ஏதோ ஆராய்ச்சியெல்லாம் பண்ணிட்டிருந்தாரு. அதையெல்லாம் கூட்டிட்டு போய் காண்பிச்சு குழந்தை மாதிரி குதூகலப்பட்டார். 

புறப்படும்போது, பேட்டியை 'எடிட்' பண்ணி, அச்சுக்கு போறதுக்கு முன்னாடி.. அவரோட பார்வைக்கு காண்பிக்கச் சொன்னார். அவர் ஜாலியா சொன்ன சில விஷயங்களை பத்திரிகையில எழுதிடுவோமோன்னு அவருக்கு சின்ன சந்தேகம். நாங்களும், சரின்னுட்டு வந்துட்டோம். 

ஆனா.. வேலை நெருக்கடியால.. அவர் கேட்டுக்கிட்ட மாதிரி முன்னமே காண்பிக்க முடியலை. போன் பண்ணி கடுமையா கோவிச்சுக்கிட்டார். எங்களால அவரை சமாதானப்படுத்த முடியலை. ஆனா.. கடைகளுக்கு வந்த புத்தகத்தைப் பாத்துட்டு இரண்டொரு நாள் திரும்பவும் அவரே போன் பண்ணி, பேட்டி நல்லா வந்திருக்கிறதா பாராட்டினாரு. பேசினதோட மட்டுமில்லாம தன் கைப்பட அவர் கடிதமும் எழுதி எங்களை பெருமைப்படுத்தினாரு. 

இந்த பெரிய மனசு யாருக்கு வரும்?

'நேரம் கிடைக்கும்போது வாங்களேன்..பேசுவோம்'ன்னார். ஆனா.. மறுபடியும் அவரை சந்திக்கறதுக்கான வாய்ப்பு அமையலை. இனி அமையப்போறதும் இல்லை. 

சென்னைக்கு 373 வயசு

சென்னை யாருக்கும், எப்போதுமே அலுக்காத நகரம். நான் பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாமே சென்னைங்கறதால, அதோட உருமாற்றங்களை ஒரளவு பாத்திருக்கேன். ஆள் நடமாட்டமில்லாத, இதெல்லாம் டெவலப் ஆகவே ஆகாதுன்னு நினைச்ச பல ஏரியாக்கள் நினைச்சு பாக்க முடியாத அளவுக்கு மாறியிருக்கு.

ரூபாய் நோட்டுக்கள், நாணயங்கள், தபால் தலைகள் சேகரிக்கற மாதிரி சென்னையை பத்தின வரலாற்றையும், செய்திகளையும் சேகரிக்கறது என்னோட பொழுதுபோக்குகள்ல ஒண்ணு. சென்னை வரலாறுன்னு ஒரு தடியான புத்தகத்தை வாங்கி வெச்சிருக்கேன். இன்னும் முழுசா படிச்சி முடிக்கலை. அசோகமித்திரனோட எழுத்துக்கள் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். அவரோட புலிக்கலைஞன் சிறுகதையை மறக்கவே முடியாது. அதோட, ஒரு பார்வையில் சென்னை நகரம்னு அவர் சென்னையைப் பத்தி எழுதின கட்டுரைத் தொகுப்பு ரொம்பவே சுவாரஸ்யமான புத்தகம். 

தி.நகரை பத்தி அவர் எழுதறப்போ, அவர் சென்னைக்கு வந்த புசுல, உஸ்மான் ரோட்டுல நடந்திட்டிருக்கும் போது, மாம்பலம் ரயில் நிலையத்தில ரயில் வர்ற சத்தம் கேட்டதும், ரங்கநாதன் தெருவழியா ஓடிப் போய் ரயிலை பிடிப்பாங்களாம். அப்புறம்.. பசங்க ரங்கநாதன் தெருவுல கிரிக்கெட் விளையாடுவாங்களாம். அப்படியான சூழ்நிலையையை இப்போது கற்பனை செஞ்சு கூட பாக்க முடியாது. ஒரு சாதாரண நாள்ல உஸ்மான் ரோட்டுலேந்து ரங்கநாதன் தெரு வழியா ரயில்நிலையத்துக்கு போறதுக்கு இப்போ குறைஞ்சபட்சம் அரைமணி நேரமாவது ஆகும். திருவிழா நாட்கள் சொல்லவே வேணாம். 

ஆனா.. இன்னமும் அந்த அசாதாரண சூழ்நிலையில ஒரே ஒரு வீடு அங்க இருக்கறதும், மனிதர்கள் அங்கு குடியிருக்கறதும் ஆச்சரியமான விஷயம். அது தவிரவும், பேச்சிலர்கள் தங்கியிருக்கிற மேன்சன்கள் ரங்கநாதன் தெருவில இருக்கறதா கேள்வி பட்டிருக்கேன். பாத்ததில்லை. அந்த தெருவுல மனிதர்கள் வசிக்கிறதை கற்பனை செஞ்சு பார்க்க முடியாத விஷயங்கள்ல ஒண்ணுங்கறது என்னோட தனிப்பட்ட கருத்து. 

பரங்கிமலையில உள்ள தேவாலயத்துக்கு எப்போவாவது போவேன். அங்கேயிருந்து பாத்தா முழு சென்னையையும் பாக்கலாம். ஆரம்பத்துல பாத்ததுக்கும், இப்போ பாக்கறதுக்கும் ரொம்ப வித்தியாசம் தெரியுது. முதல்ல சென்னையில் உயரமான கட்டிடம் எல்.ஐ.சி. கட்டிடம் மட்டும் தனிச்சு தெரியும். அப்புறம் கடலும் தெரியும். அப்புறம் வளைஞ்சி நெளிஞ்சி போற மவுண்ட் ரோடும், அதில எறும்பு ஊர்ந்து வாகனங்கள் போறதும் தெரியும். இப்போ சில மாசங்களுக்கு முன்னால பாத்தப்போ, இந்த காட்சியில நிறையவே மாற்றம். கடல் தெரியலை. ரோடுகளும் தெரியலை. காரணம் பெரிய பெரிய கட்டிடங்கள் முளைச்சி எல்லாத்தையும் மறைச்சிடுச்சி. 

அப்புறம் பசுமையா தெரிஞ்ச பல இடங்கள் நிறம் மாறியிருக்கு. நகரம் முழுக்க ஊசி ஊசியா செல்போன் கோபுரங்கள். புதுசா நடவு செஞ்ச வயல்ல நாற்றுக்கள் குச்சி குச்சியா நிக்குமே அதுமாதிரி தெரியுது. 

சென்னையோட பரபரப்பு ரொம்பவே அலுத்துப் போன ஒண்ணு. சென்னையை விட்டு, ஏதாவது ஒரு கிராமத்துல செட்டிலாகணும் ஆசை. ஆனா.. சென்னையை விட்டு, வேற இடத்துல வசிக்கிறதை கற்பனை செஞ்சு கூட பாக்க முடியலை. ரொம்பவும், பிடிச்ச அதே நேரத்துல பிடிக்காத நகரமும் சென்னைதான். 

சென்னை எல்லா தரப்பு மக்களும் பிழைச்சிருக்க ஏத்த நகரம். ஆனா.. இது வாழறதுக்கு ஏத்த நகரமில்லை. இதுவும் என்னோட தனிப்பட்ட கருத்துதான். 

ஒரு காதல் கதை

            புதிதாக செய்த புத்தக அலமாரியில், என்னிடமிருந்த புத்தகக் கட்டுக்களை பிரித்து அடுக்கிக்கொண்டிருந்தபோது, என் நண்பன் கொடுத்த கவிதை நோட்டு கையில் சிக்கியது. கிப்ட் பேக் செய்யும் காகிததத்தால், அட்டைப் போடப்பட்டுள்ள அந்த நோட்டு முழுவதும் அவனே எழுதிய காதல் கவிதைகள். சந்தோஷம், துக்கம், விரக்தி, கோபம், வெறுப்பு என பல்வேறு உணர்வுகளை கொண்டவை. அனுபவித்து எழுதப்பட்டவை. நாங்கள் இருவரும் பள்ளிக்கூட காலத்திலிருந்தே நெருங்கிய நண்பர்கள். அவன் பெங்களூருவாசியாகிவிட்ட பின்னர், சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நேரில் பார்த்த அவன் காதல் கதையை இரவு முழுவதும் தூங்காமல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். நானும் கொட்டாவி விட்டபடியே கேட்டுக்கொண்டேன். இரவு முழுவதும் அவன் சொன்னதன் சாராம்சம், அவனை காதலிப்பதாக உசுப்பேற்றிய பெண், பின்னர் ஏனோ அவனை விட்டு விலகிப்போகத் தொடங்கிவிட்டாள் என்பதே. 

அவனுக்கு என்னால் முடிந்த அல்லது தெரிந்த  அறிவுரைகளையும், ஆலோசனைகளையும் சொல்லி அனுப்பி வைத்தேன். 

      அவனது அம்மா சிறுவயதிலேயே தவறிவிட்டார். ஒரு தங்கை உண்டு. வழக்கம்போல, குழந்தைகளை கவனிப்பதற்காக என்று இரண்டாம் திருமணம் செய்துக்கொண்ட அவனது தந்தை, அவர்களை கவனிக்காமலேயே தனிக்குடித்தனம் போய்விட்டார். பாட்டி வீட்டில் வளர்ந்த அவன், சிறுக சிறுக சேமித்து, ஒரே தங்கைக்கு திருமணம் செய்து வைத்தான். மகளின் திருமணத்திற்கே, அந்த தந்தை வரவில்லை என்பது தனிக்கதை. வாழ்நாள் முழுவதும் அன்புக்காக ஏங்கியவன் அவன். அவன் பேச்சில் இந்த ஏக்கம் எப்போதும் தொனித்துக்கொண்டே இருக்கும். 

      அடுத்த முறை நேரில் சந்தித்தபோது, அவனது காதலில் எந்தவித முன்னேற்றமும் இல்லை. ஆனால், அந்த பெண்ணை நினைத்து உருகி, உருகி எழுதிய கவிதைகள் அடங்கிய கவிதை நோட்டை என்னிடம் கொடுத்து, 'இதை படிச்சாதான் என்னோட வலி உனக்கு புரியும்டா' என்றான். அந்த நோட்டை பத்திரமாக வைத்திருந்து கேட்கும் போது கொடுக்கச் சொல்லியும் உத்தரவிட்டான். அந்த சந்திப்பின்போது, வேறு முகவரிக்கு மாறப்போவதாகவும், மாறிய பின்னர், புதிய விலாசமும், போன் நம்பரும் தெரிவிப்பதாக கூறிச்சென்றான். ஆனால், அதன்பிறகு அவனிடமிருந்து எந்த தகவலும் இல்லை. அதன்பிறகு, சில ஆண்டுகளாக அவனை தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. இப்போது உள்ளது போல செல்போன்கள் அப்போது புழக்கத்தில் இல்லை. ஒரு இன்கமிங் காலுக்கு 3 ரூபாய் என்று ஞாபகம். எங்கள் தகவல் தொடர்பு எல்லாம் கடிதம் மூலம் மட்டுமே.  எப்போதாவது தொலைபேசியில் பேசிக்கொள்வோம்.  

இந்த இடைவெளியில், அவனது கவிதைகள் சிலவற்றை பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பி, அவை அவனது பெயரிலேயே பிரசுரமாகின. (அவ்வப்போது எனது கவிதைகளும் பத்திரிகைகளில் வரும். அதை படித்துவிட்டு பாராட்டும் ஒரே ஜீவன் அவன்தான்). அடுத்த முறை பார்க்கும் போது, பத்திரிகைகளில் பிரசுரமான அவனது கவிதைகளை பைண்ட் செய்து அவனுக்கு பரிசளித்து, இன்ப அதிர்ச்சி தர வேண்டும் என்பது எனது எண்ணம். 

       வேறு நண்பர்கள் மூலம் அவனை தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தும் முடியவே இல்லை. நான் எழுதிய கடிதங்களுக்கும் பதில் இல்லை. சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், ஒரு மதிய நேரத்தில், செல்போனில் அழைத்த வேறொரு நண்பன் ஒரு செய்தியைச் சொன்னான். 'நம்ம சூசை இறந்துட்டான்டா' சம்மட்டியால் நடுமண்டையில் அடித்ததுபோல இருந்தது அந்த செய்தி. சில நிமிடங்களுக்கு வார்த்தைகள் வரவில்லை. என்னால், நம்பவும் முடியவில்லை.  பின்னர், நிதானித்துக்கொண்டு, விசாரித்தபோது, காதல் விவகாரத்தில் உயிரை இழந்தது தெரியவந்தது. கடைசிவரை அன்புக்காக ஏங்கியே உயிரைவிட்ட ஜீவன். 

        காதல் அடங்கிய நோட்டு இன்னும் என்னிடம் பத்திரமாக இருக்கிறது. அதை ஒப்படைப்பதற்குத்தான் அவன் இல்லை.