Tuesday, 20 March 2012

இது மூக்கைப் பொத்துகிற சமாச்சாரம் அல்ல.


ஒரு மனிதன் சதை துணுக்குகளாய் சிதறிக்கிடந்த காட்சியை சில மாதங்களுக்கு முன் காண நேர்ந்தது என் வாழ்க்கையின் மிக உச்சபட்ச அதிர்ச்சி. வழக்கமான ஒரு காலை நேரத்தில் சைதாப்பேட்டை மார்க்கெட் சுரங்கப்பாதையை கடந்து அலுவலகம் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ரயில் டிராக் அருகே பெருங்கூட்டம் ஒன்று கூடியிருந்தது. ஆர்வமிகுதியில் எட்டி பார்த்து, முதல் வரியில் உள்ள அதிர்ச்சியை அடைந்தேன். எக்ஸ்பிரஸ் ரயில்கள் செல்லும் ரயில் தண்டவாளத்தில், சில மீட்டர் தூரத்திற்கு மனித சதை துணுக்குகள் சிதறிக்கிடந்தது. விசாரித்தபோது, இயற்கை உபாதையை கழிக்க, அங்கே ஒதுங்கியபோது, ஒருவர் ரயிலில் அடிபட்டு இறந்தது தெரிந்தது. 

தாம்பரம் சென்னை கடற்கரை இடையிலான ரயில் பாதை, மிகப்பெரிய திறந்தவெளி கழிப்பிடமாக, கழிப்பறை வசதியில்லாத, சென்னை நகரத்து அடித்தட்டு மக்களால் இன்றளவும் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அவ்வப்போது, இதுபோன்ற விரும்பத்தகாத விளைவுகளும் ஏற்படுகின்றன. சென்னையின் நீர்வழித்தடங்களின் ஓரம் வசிக்கும் அடித்தட்டு மக்கள் திறந்தவெளிக் கழிப்பிடங்களையே பயன்படுத்தி வருகின்றனர்.  அவர்களுக்கு வேறு வழியே இல்லை. 

இந்தியாவில் உள்ள வீடுகளின் வகைப்பாடு, வசிப்போரின் வாழ்க்கைத்தரம் ஆகியவைபற்றி கணக்கெடுப்பில் தெரியவந்துள்ள புள்ளிவிவரம் இந்தியாவில் உள்ள மொத்த வீடுகளில் கழிப்பறை வசதி இல்லாமல் திறந்தவெளியைப் பயன்படுத்துவோர் 49.8% பேர்.  கழிப்பறை வசதிகள் இல்லாத வீட்டில் வசிப்போர் திறந்தவெளிகளைத் தங்கள் இயற்கையின்அழைப்புக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். கழிப்பறை வசதி இல்லாத வீடுகளைச் சேர்ந்த 3.2% பேர் மட்டுமே பொது கட்டணக் கழிப்பறைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.  தேசிய அளவில் 49.8% பேர் திறந்தவெளியைப் பயன்படுத்தினால் தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரை 45.7% பேரின் நிலைமை அதுதான். இந்தியாவில் உள்ள 25 லட்சம் கிராமங்களில் வெறும் 25,000 கிராமங்கள் மட்டுமே கழிப்பறை வசதிகளைக் கொண்டவையாக, திறந்தவெளியைப் பயன்படுத்தாத கிராமங்களாக உள்ளன 
கழிப்பறை மட்டும் திறந்தவெளியாகவே இருப்பதற்கு, மக்களின் அறியாமை மட்டுமல்லாமல், அரசாங்கத்தின் அலட்சியமும் முக்கிய காரணம். 
சென்னையில் உள்ள கட்டணக் கழிப்பிடங்களைப் பற்றி சொல்லவே தேவையில்லை. அவற்றை பயன்படுத்துவதற்கு பதிலாக, திறந்தவெளி கழிப்பிடங்களை பயன்படுத்துவதே ஆரோக்கியமானது என்பது அவர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஏலம் விட்டு வருமானம் பெறவும், ஆளும் கட்சிக்கு வேண்டியவருக்குக் குத்தகைக்கு விடுவதன் மூலம் அவருக்கு வருமானம் கிடைக்கவும் மட்டுமே பொதுக் கழிப்பறைகள் பயன்படுகின்றன. அவற்றில், குறைந்த பட்ச பராமரிப்பு கூட கிடையாது என்பது வெட்கக்கேடு. ஆனால், நாம் உள்ளே செல்வதற்கு முன்பாகவே, பணத்தை மட்டும் பிடுங்கிக்கொள்வார்கள். அதனால்தான் கட்டணக் கழிப்பறைகள் அருவருப்பான சூழலில் உள்ளன.



ஆட்சிகள் மாறும் போது, எழில் மிகு சென்னை என்றும், சிங்காரச் சென்னை என்றும் கோசங்கள் மாறுகின்றன.  எத்தனை ஆண்டுகளானாலும் சென்னையின் நிலையில் மட்டும் மாற்றமே இல்லை.  கோடிகளை கொட்டி, சமாதிகளை சீரமைப்பதைவிட, போதிய அளவில் கழிவறை வசதிகளை ஏற்படுத்தித் தருவது மக்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பது அடியேனின் கருத்து.  ஆனால், அரசுக்கு அதைப்பற்றியெல்லாம் அக்கறை கிடையாது. சந்துக்கு சந்து சரக்குக் கடைகளைத் திறந்து, குடிமக்களை குடி மக்களாக மாற்றுவதற்கே நேரம் சரியாக இருக்கிறது. 
ஓர் ஆரோக்கியமான நகரத்தின் முதல் அடையாளம் தூய்மையான கழிவறை. அது வீடு என்றாலும் சரி, சாலை என்றாலும் சரி. தெருவுக்கு ஒரு கட்டணக் கழிப்பிடம் அமைத்து அதைத் தூய்மையாகவும் குறைந்த கட்டணத்திலும் நடத்தக்கூட அரசாங்கத்தால் முடியவில்லை என்பது வெட்கக்கேடு. அப்புறம் எதற்கு  மாநகராட்சிகளும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளும்?

கொழுத்த பணக்காரர்கள் நடை பயிற்சி செய்ய பூங்காக்கள் உருவாக்குவதற்கும், நீர் வழித்தடங்களின் ஓரம் வசிக்கும் அடித்தட்டு மக்களை சென்னைக்கு வெளியே விரட்டுவதற்கும் தானா ?

பத்திரிகையில் படித்த சுவாரசிய செய்தி ஒன்று :

கணவன் வீட்டில் கழிப்பறை இல்லாததால் அங்கிருந்து வெளியேறி தாய் வீட்டுக்கு திரும்பிய இளம்பெண்ணுக்கு, சுத்தம், சுகாதாரம் பற்றி கிராம மக்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தியதற்காக டெல்லியில் நடந்த விழாவில் விருது வழங்கப்பட்டது. மத்தியப்பிரதேச மாநிலம் பீதுல் மாவட்டத்தில் உள்ள சின்சோலியை சேர்ந்தவர் அனிதாவுக்க கடந்த ஆண்டு மே மாதம்  திருமணம் நடந்தது.  கணவன் சிவராம் நாரேவுடன் ஜீதுதானா கிராமத்தில் உள்ள புகுந்த வீட்டுக்கு சென்ற அனிதாவுக்கு அதிர்ச்சி.  சிவராமின் வீட்டில் கழிப்பறை இல்லை. மேலும், அந்த கிராமத்தில் பெரும்பாலான வீடுகளில் கழிப்பறை வசதி கிடையாது. கிராமத்தை சுற்றியிலும் உள்ள திறந்தவெளியைதான் கழிப்பறையாக பயன்படுத்தி வந்தனர். 

 இந்த திறந்தவெளி கழிப்பிட முறையை அனிதாவால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. வீட்டிலேயே கழிப்பறை கட்டினால்தான் உங்களோடு வாழ்வேன் என்று சிவராமுடன் சண்டைபோட்டார்.  சிவராம் மறுக்கவே, அனிதா தாய் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டார்.  இந்த பிரச்னையால் திருமண வாழ்க்கையே முடிந்துவிடுமோ என்று பயந்த சிவராம்,  தன்னுடைய வீட்டில் கழிப்பறை கட்டியதோடு, கிராமத்தில் உள்ள எல்லா வீடுகளிலும் கழிப்பறை கட்ட வேண்டும் என்று கிராம பஞ்சாயத்திடம் முறையிட்டார்.

அந்த கிராமத்தை சுலப் இன்டர்நேஷனல் நிறுவனம் தத்து எடுத்து, கழிப்பறைகளை கட்டியது.  கணவன் வீட்டுக்கு அனிதா திரும்பினார். கிராம மக்களிடையே சுத்தம், சுகாதாரம் பற்றி விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்திய அனிதாவை அந்த கிராமமே பாராட்டியது. சுலப் இன்டர்னேஷனல் நிறுவனம் வழங்கும் விருதுக்கு அனிதா தேர்வு செய்யப்பட்டு,  டெல்லியில் நடைபெற்ற விழாவில் மத்திய ஊரக வளர்ச்சித் துறை அமைச்சர் ஜெய்ராம் ரமேஷ் விருது வழங்கினார். 

Friday, 16 March 2012

ஜலகண்டேச்வரர் ஆலயம் / வேலூர் கோட்டை







நண்பரை பார்ப்பதற்காக, சென்னையில் இருந்து வேலூருக்கு நானும், மற்றொரு நண்பரும் இருசக்கர வாகனத்தில் சென்றோம். நண்பர் வர தாமதம் ஏற்பட்டதால், கிடைந்த இடைவெளியில் வேலூர் கோட்டையில் உள்ள ஜலகண்டேஸ்வரர் ஆலயத்திற்குச் சென்றோம். (கோயிலின் உள்பகுதில் ஒரு கிணறு இருக்கிறது. தண்ணீர் நிரம்பிய அக்கிணற்றில், ஒரு நாணயத்தை போட்டால், அது கரை ஒதுங்கி, படி மற்றும் சுவர் இடுக்கில் நின்றுவிட்டால், நாம் நினைத்த காரியம் நிறைவேறுமாம். கடந்த முறை சென்றபோது, நான் போட்ட நாணயம் படியில் ஒதுங்கியது. ஆனால், நான் நினைத்த காரியம் மட்டும் நிறைவேறிவில்லை. இதே போன்று ஏகப்பட்ட நாணயங்கள் பலரது வேண்டுதலை, ஆசைகளை, கனவுகளை சுமந்தபடி, அந்த கிணற்றில் கதை ஒதுங்கிக் கிடக்கின்றன)




ஒரு சில முறை அக்கோயிலுக்குச் சென்றிருக்கிறேன். பிரம்மாண்ட கற்களால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த ஆலயம் ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும்போது பிரமிப்பையே ஏற்படுத்துகிறது. வழக்கம் போல, கோயில் மண்டபத்தில் அமர்ந்து காதல் ஜோடிகள் சில்மிஷத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தன. (அந்த விவஸ்தைக்கெட்ட ஜென்மங்களுக்கு வேறு இடமே கிடைக்காதா)

ஒரு மணிக்கு வாட்ச்மேன் வந்து விரட்டத் தொடங்கியதால், சில புகைப்படங்களை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டுவிட்டோம். வேறொரு நாளைக்கு நிதானமாகச் சென்று சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும். 


கோயில் வாசலில் தொல்பொருள் துறையினரால் வைக்கப்பட்டிருந்த கோயில் வரலாறு குறித்த கல்வெட்டு 






இக்கோயில் வேலூர் கோட்டையைப் போலவே கி.பி. 1566 ம் ஆண்டிற்கு முன்பாக, வீரப்ப நாயக்கரின் மகனும், லிங்கபூபாலரின் தந்தையுமான சின்னபொம்மி நாயக்கர் காலத்தில் எழுப்பப்பட்டது. இம்மன்னன் மஹாமண்டலேச்வரர் திருமலைய தேவருக்கும் மஹாராஜ சதாசிவதேவருக்கும் (அவருக்குப் பின் ஸ்ரீரங்கதேவ மஹாராஜருக்கும்) உட்பட்ட சிற்றரசாக வேலூர்ச் சீமையில் ஆண்டான். இக்கோவில் விஜயநகரக் கட்டடப்பாணியின் இறுதி வடிவில் கட்டப்பட்டு, கருவறையும், உண்ணாழியும் அதனுடன் ஒருமித்த மஹா மண்டபமும் கூடியது. மஹா மண்டபத்து வடப்புறம் நடராஜருக்குரிய சிறிய சந்நிதி அறையின் அடித்தளத்தில் நிலவறை ஒன்று உண்டு. 
கோயிலமைப்பின் வெளிப்பிரகாரத்தின் தெற்கு முகமாக உயர்ந்த கோபுர வாயிலொன்றும், தென்மேற்கே கலியாண மண்டபமும், வடமேற்கே அகழியுடன் தொடர்புள்ள நிலவறையுடன் கூடிய மண்டபமும், அம்மன் சந்நிதியும் உள்ளன. கலியாண மண்டபத்தின் சிறந்த நுண்ணிய சிற்ப வேலைபாடு விஜயநகர பாணியின் எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறது. கோட்டை 'ஜ்வரகண்டேசுவரருக்கு' மானியமாக வழங்கப்பட்ட அருகிலுள்ள ஏழு கிராமங்களைப் பற்றிய கல்வெட்டுக் குறிப்புகள் இருக்கின்றன. இதனின்றும், சிவனுக்குரிய ஜ்வரகண்டேசுவரர் எனும் பெயர் காலப்போக்கில் ஜலகண்டேசுவரர் என்று மாறியதையும் அறியலாம். 17,18,19ம் நூற்றாண்டில் தொடர்ந்து விளைந்த பீஜப்பூர் ஆதில்ஷாஹி, மராட்டிய, கர்நாடக நவாபிய படையெடுப்புகளின் போது, இக்கோயில் படை முகாமாக உபயோகிக்கப்பட்டு, சிதைந்து பூசனையற்ற நிலையை அடைந்தது

Thursday, 8 March 2012

சாணம் மெழுகிய வாசலில்
ஓலைப்பாய் விரித்தமர்ந்து
நிலாச்சோறு சாப்பிட்டபடி
அப்பத்தாவிடம் கேட்ட
மந்திரவாதி கதை
நினைவுக்கு வருகிறது
-
மின்வெட்டால்
நெடுந்தொடர் தொலைத்து
காற்றுக்காக மொட்டைமாடு
வந்து
வானம் பார்க்கையில்..!
-
==========================
>ஜி.ஆரோக்கியதாஸ்
நன்றி: கல்கி 8-5-11

Wednesday, 7 March 2012

தமிழ் திரைப்படங்களுக்கு 8 தேசிய விருதுகள்




2011-ம்  ஆண்டுக்கான 59 வது தேசிய திரைப்பட விருதுகள் அறிவிக்கப்பட்டன. 'தியோல்' என்ற மராத்தி படத்தில் நடித்த கிரீஷ் குல்கர்னி சிறந்த நடிகராகவும், 'தி டர்ட்டி பிக்சர்' படத்தில் நடித்த வித்யா பாலன் சிறந்த நடிகையாகவும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளனர்.  மறைந்த நடிகை சில்க் ஸ்மிதாவின் வாழ்க்கையை அடிப்படையாக வைத்து எடுக்கப்பட்ட படம் தி டர்ட்டி பிக்சர். இதில் சில்க் ஸ்மிதாவாக, வித்யா பாலன் நடித்திருந்தார் .

தேசிய அளவில் சிறந்த படத்துக்கான விருதினை பியாரி மொழியில் வெளியான முதல் படமான 'பியாரி'க்கும், மராத்திப் படமான 'தியோலு'க்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகிறது 


சிறந்த இந்திப் படத்துக்கான விருது ஓனிர் இயக்கிய 'ஐ யாம்' படத்துக்குக் கிடைத்துள்ளது.







சிறந்த பிராந்திய மொழிப் படத்துக்கான தேசிய விருது விமல், இனியா நடித்த 'வாகை சூடவா' தமிழ்ப் படத்துக்குக் கிடைத்துள்ளது.   குழந்தை தொழிலாளர்கள் பற்றிய இந்த படத்தை சற்குணம் இயக்கி இருக்கிறார். 



'அழகர்சாமியின் குதிரை' படம் சிறந்த பொழுது போக்குப் படமாக தேர்வாகியுள்ளது. இதில் அசத்தலான நடிப்பை வெளிப்படுத்திய அப்புக்குட்டிக்கு சிறந்த துணை நடிகர் விருது கிடைத்துள்ளது.





'ஆரண்ய காண்டம்' படத்துக்கு சிறந்த எடிட்டிங் (பிரவீண் – ஸ்ரீகாந்த்), சிறந்த புதுமுக இயக்குநருக்கான (தியாகராஜன் குமாரராஜா) இந்திராகாந்தி விருதுகள் கிடைத்துள்ளன.



ஷாரூக்கானின் சயின்ஸ் பிக்சன் படமான 'ரா ஒன்'னுக்கு சிறந்த ஸ்பெஷல் எபெக்ட்ஸுக்கான விருது கிடைத்துள்ளது.



குறும்பட பிரிவில், நடிகை ரேவதி இயக்கிய ஆங்கிலப்படமான `தி சன் செட்ஸ்' சிறந்த குடும்ப கதையம்சம் கொண்ட படத்துக்கான விருதைப் பெற்றுள்ளது. இதேபோல் நல்லமுத்து தயாரித்து இயக்கிய `டைகர் டைனாஸ்டி' என்ற படம், சிறந்த சுற்றுச் சூழல் படத்துக்கான விருதை தட்டிச் சென்றது. 



விருதுப் பட்டியல்:


சிறந்த இயக்குநர் : கோவிந்தர் சிங் (அன்னே கோடே தா டான்)
சிறந்த திரைக்கதை: விகாஸ் பேஹல் மற்றும் நிதீஷ் திவாரி (சில்லர் பார்ட்டி)
சிறந்த வசனம்: கிரீஷ் குல்கர்னி (தியோல்)
சிறந்த குழந்தை நட்சத்திரம்: பார்த்தோ குப்தே (ஸ்டான்லி கா டப்பா)
சிறந்த குழந்தைகள் படம்: சில்லர் பார்ட்டி (இந்தப் படத்தில் நடித்த அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் விருது)



சிறந்த பெங்காலி படம்: ரோஞ்சனா ஆமி ஆர் அஷ்போ நா
சிறந்த டோக்ரி படம்: திலேஷ் பாஷியா கோய்
சிறந்த கன்னட படம்: கூர்ம அவதார்



சிறந்த மணிப்புரி படம்: பிஜிகீ மணி
சிறந்த மராத்தி படம்: ஷாலா
சிறந்த பஞ்சாபி படம்: அன்னே கோடே தா டான்



சிறந்த நடன இயக்குநர்: போஸ்கோ மற்றும் சீஸர் (ஜிந்தகி மிலேகி நா தபோரா)



நடுவர் குழுவின் பரிசுக்குரிய படம்: ரோஞ்சனா ஆமி ஆர் அஷ்போ நா



சிறந்த இசை: நீல் தத்தா (ரோஞ்சனா ஆமி ஆர் அஷ்போ நா)



சிறந்த பாடலாசிரியர்: அமிதாப் பட்டாச்சார்யா (ஐ யாம்)



சிறந்த மேக்கப்: விக்ரம் கெயிக்வாட் (பால் கந்தர்வா, தி டர்ட்டி பிக்சர்)



சிறந்த காஸ்ட்யூம்: நீதா லுல்லா (பால் கந்தர்வா, தி டர்ட்டி பிக்சர்)



சிறந்த பாடகர் (பெண்): ரூபா கங்குலி

சிறந்த படம் மற்றும் இயக்குனருக்கு தங்கத்தாமரை விருதுடன் ரொக்கப்பரிசு ரூ.2 லட்சத்து 50 ஆயிரம் வழங்கப்படும். சிறந்த நடிகர்-நடிகைக்கு வெள்ளித்தாமரை விருதுடன் ரூ.50 ஆயிரம் ரொக்கப்பரிசாக வழங்கப்படுகிறது.

2011-ம்  ஆண்டு, விருதுக்கான போட்டியில் பங்கேற்ற படங்களின் எண்ணிக்கை 186    வரும் மே மாதம் 3 -ம் தேதி டெல்லியில் நடைபெறும் விழாவில், குடியரசுத் தலைவர் பிரதீபா பாட்டீல் விருதுகளை வழங்குகிறார். 



Sunday, 4 March 2012

என்னே ஒரு அக்கறை !



              இன்றைய தேதியில், யாராவது ஒருவர் தனக்கு தண்ணியடிக்கிற ( டாஸ்மாக் தண்ணிதாங்க) பழக்கம் இல்லையென்றால், மற்றவர்கள் அவரை ஆச்சரியத்தோடும், அதிர்ச்சியோடும் பார்க்கிறார்கள். 
   
  'அப்படியா, நிஜமாவா, உண்மையிலேயே இதுவரைக்கும் தண்ணியடிச்சதில்லையா? ' என்று ஒரு டஜன் கேள்விகளுக்கு மேல் கேட்டு உறுதிப்படுத்திக் கொண்டாலும், அரை மனசோடுதான் அதனை நம்புகிறார்கள். 
காலம் அப்படியாகிவிட்டது. 

           திருமணத்திற்கு பெண் தேடும் போது, எந்த மாப்பிள்ளையாவது, தனக்கு வரதட்சணை வேண்டாம் என்று கூறினால், அவனுக்கு பெண் தரமாட்டார்களாம். காரணம், வரதட்சனை வேண்டாம் என்றால், பையனுக்கு ஏதோ குறை இருக்கும் என்று அவர்களாகவே ஒரு கணக்கை போட்டுக்கொள்வது. அதேபோன்று, இப்போது, யாராவது தண்ணியடிக்கவில்லையென்றால், அந்த பையனுக்கு ஏதாவது குறை இருக்கும் என்று நம்பும் காலம் வெகு விரைவில் வந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. காரணம், தண்ணியடிப்பது இப்போது, தாகத்திற்கு தண்ணீர் குடிப்பதுபோல ஒரு சாதாரண நிகழ்வாகவும், சமூக அந்தஸ்தாக மாறிவிட்டது. 

                          கல்யாணம், கருமாதி எல்லாவற்றிலும் தண்ணி இருந்தாக வேண்டும். சாதாரண குடிமக்களை சிறந்த 'குடி' மக்களாக்க, கழக அரசுகள் போட்டிப்போட்டுக் கொண்டு திட்டங்களை செயல்படுத்தி வருகின்றன. நேற்று மாலை செய்தித் தாள் ஒன்றில், டாஸ்மாக்குகளில் சூடான வகை (ஹாட்) சரக்குகளின் விற்பனையை அதிகரிக்க, குளிர் வகை (பீர்) சரக்குகளின் விற்பனையை குறைக்க முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாக செய்தி வெளியாகியிருந்தது. 

                                 மக்கள் மீது என்னே ஒரு அக்கறை !


Friday, 2 March 2012

சில்லறை பிரச்னை


கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம், முல்லைப் பெரியாறு உள்ளிட்ட பிரச்னைகள் தீர்ந்தாலும் தீர்ந்து விடும், சென்னை மாநகரப் பேருந்தில் நீடிக்கும் சில்லறைப் பிரச்னை தீரவே தீராது போலிருக்கிறது. ஐம்பது பைசா பிரச்னையால் தினசரி பயணிகளுக்கும் கண்டக்டருக்கும் தினசரி சண்டை நடப்பதை பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நிர்வாகம் உணர்ந்து கொண்டதாலோ என்னவோ, அனைத்து டிக்கெட்டுக்களும் ரவுண்டாக்கப்பட்டு விட்டன. ஆனாலும், எட்டு ரூபாய் டிக்கெட்டுக்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்தாலும், சில்லறைக் கேட்டு வெறுப்பேற்றுகிற கண்டக்டரை என்னவென்று சொல்வது போதிய சில்லறைகளுடன் வருவதுதானே அவர்களது தொழில் தர்மமாக இருக்க முடியும். எப்போதாவது ஒருநாள் பேருந்தில் ஏறுகிற பயணியிடம் சில்லறை கேட்டு சண்டை பிடிப்பதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது அண்மையில், திருவான்மியூர் பேருந்து நிலையம் அருகில் உள்ள டீக்கடையில், ஓசி டீக்காக, ஒரு கண்டக்டர் தனது பையில் இருந்த சில்லறைகளை டீக்கடைக்காரரிடம் கொடுத்ததை பார்த்தபோது வெறுத்துப்போனேன். 

உலக பெண்கள் தினம்


     வாழ்வோடும் வரலாற்றோடும், இணைந்திருப்பவள் பெண். தாய், மனைவி, சகோதரி, மகள் என்ற வடிவங்களின் பெண்ணின் அண்மை மனிதனுக்கு தேவைப்படுகிறது. மனிதன் மட்டுமல்லாமல் இறைவனுக்கும் பெண் தேவைப்படுகிறாள். வேத காலத்தில், பெண்களின் நிலை மேம்பட்டிருந்தது. அவள் தத்துவாதியாக இருந்தாள். குருகுலத்தில், ஆண்களுக்கு இணையாக கல்வி கற்றாள். சங்காலத்தில், கவிதை இயற்றினாள். மண்ணாசையால், மன்னர்களுக்கு இடையே, மூள இருந்த போர்களை தடுத்து நிறுத்தினாள். புலியை முறத்தால் விரட்டும் அளவுக்கு வீரத்தையும் பெற்றிருந்தாள். ஆனால், சங்க காலத்தின் கடைசியில், பெண் அடுக்களைக்கு தள்ளப்பட்டாள். கதவிடுக்கின் வழியே தான் அவள் உலகத்தை தரிசித்தாள். கல்வி மறுக்கப்பட்டது. போகப்பொருளாகவும், பிள்ளை பெறும் இயந்திரமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டாள். கணவன் மரணித்தபோது, கட்டாயமாக உடன்கட்டை ஏற்றப்பட்டாள். இந்த நிலையை மாற்ற இராஜாராம் மோகன்ராய்களும், பெரியார்களும் போராடியதன் விளைவாக, இன்றைக்கு பெண் அடுக்களையில் இருந்த வீட்டின் வரவேற்பரைக்கு வந்திருக்கிறாள். உலகம் முழுவதும் வரும் 8 ம் தேதி பெண்கள் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த கொண்டாட்டம் தோன்றியது எப்படி என்று தேடியபோது கிடைத்த தகவல்கள் உங்கள் பார்வைக்காக. 


     ஆணுக்கு நிகராக பெண்கள் இந்தச் சமுதாயத்தில் உரிமைகள் பெற வேண்டும் என்றும், 1789 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 14 ஆம் தேதி சுதந்திரத்துவம், சமத்துவம், பிரநிதிநித்துவம் என்ற கோரிக்கைகளை முன்வைத்து பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் போது பாரிஸில் உள்ள பெண்கள் போர்க்கொடி உயர்த்தினர். வேலைக்கேற்ற ஊதியம், எட்டு மணிநேர வேலை, பெண்களுக்கு வாக்குரிமை, பெண்கள் பெண்ணடிமைகளாக நடத்தப்படுவதிலிருந்து விடுதலை வேண்டும் என்றும் பெண்கள் கிளர்ச்சிகளில் ஈடுபட்டனர். கையில் கிடைத்த ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு பாரிஸ் நகரத் தெருக்களில் அணி திரண்டனர். ஆனால்,  அந்நாட்டு அரசன் லூயிஸ் பிலிப் தன்  அதிகாரம் கொண்டு அடக்குவேன் என்றும், ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபடுவோரைக் கைது செய்வேன் எனவும் அறிவித்தான். 

     ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் கூட்டம். அவர்களுக்கு ஆதரவாக ஆண்களும் ஆயிரக்கணக்கில் கலந்து கொள்ள உற்சாகம் கரைபுரள கோஷங்கள் வானைப் பிளக்க அரச மாளிகை நோக்கி ஊர்வலம் கொட்டும் மழையில் ஊர்ந்து சென்றது. அரச மாளிகை முன்பு ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்ட அனைவரையும் கைது செய்வோம் என்று மிரட்டிய அரசனின் மெய்க்காப்பாளர் இருவரையும் திடீரென கூட்டத்தினர் பாய்ந்து தாக்கிக் கொன்றனர். இதை எதிர்பாராத அரசன் அதிர்ந்து போனான். கோரிக்கைகளை கண்டிப்பாக பரிசீலிப்பேன். உங்களுக்குச் சாதகமாக அறிவிப்பேன் என்று ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களை சமாதானப் படுத்தினான். இயலாது போகவும், அரசன் லூயிஸ் பிலிப் முடிதுறந்தான். 

     இந்தச் செய்தி ஐரோப்பிய நாடுகளில் வேகமாகப் பரவிட அங்கும் பெண்கள் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டனர். தொடர்ந்து கிரீஸில் லிசிஸ்ட்ரடா தலைமையில் ஜெர்மனி, ஆஸ்திரியா, டென்மார்க் நாடுகளைச் சேர்ந்த பெண் பிரதிநிதிகள் கலந்துகொண்டு தொடர் போராட்டங்களில் ஈடுபட ஆளும் வர்க்கம் அசைந்து கொடுக்கத் தொடங்கியது. இத்தாலியிலும் பெண்கள் இதுதான் சமயம் என்று தங்களது நீண்டநாள் கோரிக்கையான வாக்குரிமையைக் கேட்டு ஆர்ப்பாட்டங்களில் இறங்கினர். பிரான்சில், புருஸ்ஸியனில் இரண்டாவது குடியரசை நிறுவிய லூயிஸ் பிளாங்க், பெண்களை அரசவை ஆலோசனைக் குழுக்களில் இடம்பெறச் செய்யவும் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்கவும் ஒப்புதல் தந்தான். அந்த நாள் 1848 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 8ம் நாளாகும். அந்த நாள்தான், அனைத்துலக பெண்கள் நாள் கொண்டாட ஒரு வித்தாக அமைந்தது.ஆனால், அந்த வாக்குறுதி உடனடியாக நிறைவேற்றப்படவில்லை. 

     1869 ஆம் ஆண்டு, பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தில், ஜான் ஸ்ட்வார்ட் மில் என்ற உறுப்பினர், பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்க வேண்டும் என்று குரல் எழுப்பினார். ஆனால், உலகில், பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கிய முதல் நாடு என்ற பெருமையை நியூசிலாந்து பெற்றது. 1893 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 19 ஆம் தேதி, பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்கும் தேர்தல் சீர்திருத்த சட்டத்திற்கு கவர்னர் ஒப்புதல் அளித்தார். ஆனால், மற்ற நாடுகளில் இந்த உரிமையை பெறுவதற்கு பெண்கள் கடுமையாக போராட வேண்டியிருந்தது. 

     அமெரிக்காவின் தொழிற்புரட்சி நகரான நியூயார்க்கில், பெண்கள் நெசவுத் தொழிலில் பெருமளவு ஈடுபட்டிருந்தனர். இவர்கள் பதினாறு மணிநேரம் வேலை செய்து மிகக் குறைவான ஊதியத்தைப் பெற்றனர். அந்த ஊதியத்தைப் பெறுவதற்குக் கூட நிர்வாகத்தில் உள்ளவர்களின் உடற்பசிக்கு இணங்கினால் தான் கிடைக்கும் என்ற நிலை இருந்துவந்தது. . 1857 இல் நியூயார்க்கில்  உழைக்கும் பெண்கள் கூடி குரல் எழுப்பினர். தொடர்ந்து போராட்டங்கள், பெண்கள் அமைப்புகள் தோன்றின. 1908 இல் வாக்குரிமை கேட்டுக் கொதித்து எழுந்தனர். ஜனாதிபதி தியோடர் ரூஸ்வெல்ட்டே போராட்டத்தின் தாக்கம் கண்டு நிலைகுலைந்து போனார். 

     போராடினால்தான் உரிமைகள் கிடைக்கும் என்ற சிந்தனை உலகெங்கும் கிளர்ந்தெழுந்தது. அதன் விளைவாக,  1910 ஆண்டு, கோபன்ஹேகனில் அனைத்துலக உழைக்கும் பெண்களின் இரண்டாவது மாநாடு மாநாடு கிளாரா ஜெட்கின் தலைமையில் கூடியது. அதன் தொடர்பாக சர்வதேச மகளிர் அமைப்பு தோற்றுவிக்கப்பட்டது. இந்த அமைப்பின் சார்பில் 1911 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 19 ஆம் தேதி,ஜெர்மனி, ஆஸ்திரியா, டென்மார்க் மற்றும் சில ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்து வந்து கலந்து கொண்ட மகளிர் பிரதிநிதிகளின் முதல் சர்வதேச மகளிர் தினத்தைக் கொண்டாடினர். இந்தக் கூட்டத்தில் தான், அரசன் லூயிஸ் பிளாங்க் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்க ஒப்புதல் அளித்த நாளான மார்ச் 8 ஐ நினைவு கூரும் வகையில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் மார்ச் 8 ஆம் நாளை சர்வதேச மகளிர் தினமாகக் கொண்டாட முடிவு செய்து தீர்மானம் நிறைவேற்றினர். 1913 ஆம் ஆண்டு முதல் மார்ச் 8 ஆம் தேதி சர்வதேச மகளிர் தினமாக கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. 

     1909 ஆம் ஆண்டு, பிப்ரவரி 28 ஆம் தேதி,  அமெரிக்க சோஷலிஸ்ட கட்சியின் ஒப்புதலுடன் முதன் முதலாக அந்த நாட்டில் பெண்கள் நாள் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. இதனைத் தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகளில் 1913 வரை பெப்ரவரி மாதம் இறுதி ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் பெண்கள் நாளைக் கடைப்பிடித்து வந்தனர். 1911 ஆம் ஆண்டு, மார்ச் 25 ல் நியூயார்க்கில், ஒரு கட்டிடத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு தீ விபத்தில் சுமார் 140 க்கும் மேற்பட்ட பெண் தொழிலாளர்கள் உடல் கருகி உயிரிழந்தனர். இந்த சம்பவமே, அமெரிக்காவில் தொழிலாளர் சட்டத்தைக் கொண்டுவர மிக முக்கிய காரணமாகியது . தொடர்ந்து அனைத்துலக பெண்கள் நாள் ஆண்டுதோறும் கடைப்பிடிக்கப்படலாயிற்று.

     1913-14-களில் முதல் உலகப் போரின் போது ரஷ்யப் பெண்கள் அமைப்பினர் போருக்கு தங்கள் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தும் விதமாக பெண்கள் நாள் பேரணிகளை நடத்தினார்கள். இதே ஆண்டில் மார்ச் 8 ஆம் திகதியில் பெண்கள் நாள் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது.


     பின்வந்த நாட்களில் ஐ.நா. பெண்கள் அமைப்பு சார்பில் அனைத்துலக பெண்கள் நாள் கடைப்பிடிப்பது என முடிவெடுக்கப்பட்டதன் அடிப்படையிலேயே ஆண்டுதோறும் மார்ச் 8 ஆம் தேதி கொண்டாடப்படுகிறது.

     ரஷ்யாவில், 1917 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 8 ஆம் தேதி, சரியான உணவுகொடுக்கவில்லை என்பதற்காக, ரஷ்யாவில் நெசவுத் தொழிற்சாலைகளில் பணிபுரிந்துகொண்டிருந்த பெண் தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்த போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். இந்த போராட்டம் மற்ற நகரங்களுக்கும் பரவியது. நாடெங்கும் ஊர்வலம், ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடைபெற்றன. அந்த நிகழ்ச்சியே பின்னாளில், ரஷ்ய புரட்சிக்கு வித்திட்டது.


     பொருளாதாரத்தில், உரிமையில், சமூக அமைப்பு என்று பல வகைகளில் ஆண்களுக்கு அடிமைப்பட்டு, அடைந்து கிடக்கும் பெண்களுக்கு தன்னம்பிக்கை ஊட்டவும், அவர்கள், ஆண்களுக்கு எந்த விதத்திலும் குறைந்தவர்கள் அல்ல என்ற நிலையை உருவாக்குவற்காகவுமே சர்வதேச பெண்கள் தினம் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. முதல் முதலில் பெண்கள் உரிமைக்காக 1909 ஆம் ஆண்டு குரல் கொடுக்கப்பட்டது. அமெரிக்காவில், சோஷலிஷ கட்சி கொண்டு வந்த தீர்மானத்தை பார்லிமெண்ட்  ஏற்று, தேசிய பெண்கள் தினம் கடைபிடிக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. அதன்படி பிப்ரவரி 28 ஆம் தேதி பெண்கள் தினம் கொண்டாட தீர்மானிக்கப்பட்டது. 

     பின்னர், கோபன்ஹேகனில் 1910 ஆம் ஆண்டு நடந்த சர்வதேச மாநாட்டில், பெண்கள் தினம் கொண்டாடுவது பற்றி விரிவாகப் பேசப்பட்டது. அப்போது சர்வதேச பெண்கள் தினம் கொண்டாடுமாறு பலநாடுகளுக்கும் வேண்டுகோள் விடுக்கப்பட்டது. இந்த வேண்டுகோளின்படி, 1911 இல் மீண்டும் விவாதிக்கப்பட்டது. இதனை ஏற்று மார்ச் 19 ஆம் தேதி முதன்முறையாக பெண்கள் தினத்தை கொண்டாடின. அன்றைய தினம், பிரம்மாண்ட பேரணிக்கு ஏற்பாடு  செய்யப்பட்டு, பல லட்சம் பெண்கள் கலந்துகொண்டன. 
அதன்பின் மேற்கத்திய ஐரோப்பிய நாடுகள் 1913 ஆம் ஆண்டு ஓன்று கூடி, மார்ச் 8 ஆம் தேதியை பெண்கள் தினமாக கொண்டாட முடிவு செய்தன. இதுதொடர்பாக, ஐ.நா. சபையில் விவாதிக்கப்பட்டு, சர்வதேச பெண்கள் தினம் மார்ச் 8 ஆம் தேதி என இறுதி முடிவு எடுக்கப்பட்டது. 

     அதன் பின்னரும், பெரும்பாலான நாடுகளில் பெண்களுக்கு உரிய உரிமை, சலுகை எதுவும் கிடைக்கவில்லை. 1946 இல் தான், பெண்கள் ஓரளவு உரிமை பெறத்தொடங்கினர் என்று அங்கீகரித்து, அதுமுதல் ஆண்டுதோறும் மார்ச் 8 ஆம் தேதி சர்வதேச பெண்கள் தினம் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. 

''எட்டும் அறிவினில் ஆணுக்கு இங்கே பெண் இளைப்பில்லை காண் என்று கும்மியடி'' - பாரதியார்